استحاله شخصيتي، نتيجه تفاخر به برچسب ها

تحقق شعار "اصالت مصرف" يا "مصرف گرايي" كه گفتمان غالب دنياي مدرن امروزي است و اكثر سياست هاي اجتماعي و فرهنگي و اقتصادي كشورهاي پيشرفته، مادر، صنعتي كه قله پست مدرني را فتح و در حال گشودن دروازه هاي فرا پسامدرن هستند بر پايه ترويج و اشاعه چنين شعاري است ،‌ توليد عقيده و حتي بازتوليد مباحث تئوريك را از همگان – دانشجو و اساتيد- با بهره گيري از متد تبليغي سلب نموده و كپي برداري محض را جايگزيني امن ساخته است.

محل توليد فكر وانديشه ما- دانشگاه - باشد امروز نشخوار كنندگان توليدات غرب شده اند و بس! نشخواركنندگاني كه حتي علوفه خويش را خود انتخاب نمي كند و اصلا چنين حقي ندارد و بدتر آنكه خود نيز چنين امتيازي براي خود قائل نيستند.

... و اصولا چه احتياجي به توليد هست. بهترين علوفه ها با شيك ترين بسته بندي و نازل ترين قيمت ها وارد كشور مي شود و در چنين شرايطي چه نيازي به توليد است.

الگوي مصرف امروز جهان را جامعه شناسان و روانشناساني رقم مي زنند كه شريان و نبض احساس و عواطف و حتي سليقه ما را در دست دارند و هر بار با تغيير متد و تاكتيك هاي از پيش طراحي شده ما را به رقص در مي آورند و  متاسفانه چه زشت به رقص در آمده ايم.

 

امروز صحنه بازي جهاني شاهد بازي از نوع همان بازي دوران كودكي مان " قائم باشك" است. جهان سومي ها چشم گذاشته اند و جهان اولي ها قائم شده اند و چه زيبا در تايم تاريكي شمارش اعداد به سخره مان گرفته اند و ما از بيم تقلب، بازي را آغاز نكرده باخته ايم.

مسخ شدگاني هستيم بي خود! در سراب خودشيفتگي، عصيان برآورده ايم و در گرداب تن آسايي ...

...دست صندوق داران سفره خانه هاي سنتي و كافي شاپ هاي ريز و درشت و خوشگل وفانتزي ودنج  شهر، در جيب دانشجوياني است كه با ارائه برترين و جديد ترين مدل هاي لباس، فشن هاي تحصيلكرده اي را تشكيل مي دهند كه تنها به آرايش ويترين ظاهري خود بسنده مي كنند.

مصرف گراياني شده ايم مسخ شده! نه خود مي شناسيم و نه خويشتن خويش را.

بينش امروزين ما به اندازه دايره بسته و زاويه محدود مردمك چشم ماست. بينشي به كوچكي يك بسته سيگار يا رژ گونه فلان رنگ و ...

تو خالي شده ايم و پوشالي... و در چنين فضايي است كه تشخص هويتي جاي خود را به مسخ شدگي داده و لجام گسيختگي فكري و انديشه اي و عقيدتي جايگزين تحولات عظيم انساني كه مي توانست به مدد خودآگاهي فردي و خرد جمعي به رشد وشكوفايي برسد، شده است.

اين است كه بين دانشجوي امروز و استاد امروز تفاوت و فاصله اي علمي معناداري  نيست كه استاد تنها به واسطه مطالعه چند ساعت زودتر از دانشجو پيشي مي گيرد اما با همان لنزي يه دنياي پيرامونيش مي نگرد كه دانشجويش، با همان طرز فكر و همان عقايد و همان بينش.

از فاجعه دانشگاه زنجان تا رسوايي سردار زارعي و نمايندگان اصول گراي مجلس هفتم همه و همه از جنس همان هايي هستند كه ............

اينجاست كه ديگر مرزي بين خلافكار و مسول مبارزه با خلاف معنايي ندارد. رنگها رنگ مي بازند و فرشته و شيطان به داستان و افسانه مبدل مي شود.

بر كرده خوبمان تبسم مي زنيم و بر كرده بدمان قهقهه. خوبان را ساده مي انگاريم و پدر سوختگان زمانه را زيرك و باهوش.

امروز شيطان در گوشه اي نشسته است و بر كرده مان انگشت بر دهان گرفته و سرگشته از افعالمان بر پدرسوختگي مان ايولا مي گويد...

بزرگي گفت:

«من از عشق بدم مي آيد چون يكبار عاشق شدم و مادرم را فراموش كردم»

مادرم روزت مبارك

خداي ستايش شده در خانه زهرا چه ستودني است!

از ميان خدايان ديروز و امروز، از آن روز كه انسان با دستان غضب آلود خويش خداي خود را ساخت و از آن حيث كه ساخته دست خود بود پرستيد تا به امروز كه موش و گربه و گاو و ... خدايان ما آدميانند؛ خداي ستايش شده خانه كوچك زهرا(س) چه زيبا و ستودني است.

خانه زهرا چه بود كه پرورش يافتگانش رعشه بر رخ تاريخ انداختند و نقاب روبه صفتان گرگ سيرت كه با رداي ايمان و آخرت انديشي و دين مابي، بهشت موعود را در زمين به سكه زري به حراج مي گذاشتند را از رخشان كند تا مبادا اسلام پوستين وارونه بر تن كند.

فاطمه پاره تن مردي است كه با حضور صف دشمنان در مقابلش بي هيچ درنگي علي رغم ياران اندك، در كارزار حق و باطل خانه نشيني و گور نشيني را عايد دشمنان مي كند و زماني كه همان دشمن را در لباس دوست در سنگر خود مي بيند اندوهناك مي شود و غصه دار.

همان ها كه از يك كوزه با ابوذر و عمار آب نوش مي كردند مسير تاريخ را به رنگ خون آغشته كردند تا به خيالشان اسلام زنده ماند.

فاطمه همسرمظلوم مظلوم نوازي است كه تاريخ شرمنده اوست. مردي كه تنها نخلستان و چاه مدينه او را مي فهمد و بس! قرآن ناطقي كه نجواي شبانه اش‌، نوازش مظلومان و يتيمان است. عدالت پروري كه عدل اجتماعي را از لفاظي گري و تئوري پردارزي هاي متداول كه نماد زورگويي اعصار و دوران مختلف تاريخ است و تور صيد انبوه آدمياني است كه نجات خود از بند تنگدستي و تنازع براي بقاي خود را در گرو جاري شدن عدالت در جامعه مي جويند را به بستر اجتماع كشاند تا حقيقت دين جلوه گري كند. آتش بر رخ برادر گرفت تا خداي راستين را نمايان سازد. خانه نشين شد تا حقيقت عيان گردد.

غم هاي خانه زهرا غم بغض هاي فرو خورده يا در گلو تركيده ايست كه هيچگاه در مسير زمان فرصت بيان نيافتند، غم هايي كه با شلاق ظلمت و به دست جلاد بي عدالتي بر تنشان نشست و هيچگاه التيام نيافت و خانه زهرا مامني است بر چنين ظلم شدگاني.

اسلام خيمه زده در خانه زهرا چه بود و چه گفت كه صحراگرد باديه نشين را چنان آشفته ساخت كه در مقابل كاخ نشينان بانگ بر مي آورد و ملاحظه كاري نمي كند و جان را در مبارزه با خلافت فدا مي كند تا « همه سرمايه ها را به همه مردم باز دهند و گنج هايي را كه در كاخ اندوخته اند به نفع مردم مصادره كنند تا برابري مردم نه تنها در برابر خدا كه در برابر خلافت و نه تنها در آسمان كه در زمين و نه تنها در قيامت كه در زندگي و نه تنها در برابر ترازوي عدل الهي كه در برابر بيت المال نيز تحقق يابد».

مسلماني خانه علي چگونه اسلامي را ترويج مي كرد كه سلمان را سراسيمه براي دريافت حقيقت با چنان شوري از دياري به ديار ديگر كشاند.

...راز بي عدالتي دنياي امروز را بايد از شمشير آغشته به خون ابن ملجم جستجو كرد و مظلوميت شيعه را از نخلستان هاو چاه هاي مدينه و تاريكي شب هاي بي قرار و گريه يتيمان و جهل امروزمان از اسلام را از بازارهاي مصرفي مكه و محدود كردن علي (ع) در دايره تنگ گريه هاي شبانه و سر در چاه كردن ها و از فاطمه تنها پهلوي شكسته و از حسين گلوي بريده و از زينب...

... و افسوس و فغان كه در چنين دايره محدودي، صحبت از محمد و علي و فاطمه سخن از سايه است.

دلالي حرفه ام شد و سرخوردگي مزدم

اين روزا همه از روابط عمومي ، روزنامه نگاري و ارتباطات سخن مي گويند و از كارگزاران روابط عمومي ( البته بهتره از اصطلاح "روابط عمومي چي" با توجه به كاركردي كه امروزه ادارات روابط عمومي در نهاد ها و ارگانها دارند، استفاده شه) كه ايفا گر نقشي اساسي در فراگرد ارتباط دوسويه هستند تمجيد مي كنند.

 

با ذهنيت شكل گرفته از تحصيلات آكادميك در رشته ارتباطات و مرور نظريات مربوط به اين حوزه ، عملا با ورود به زمين بازي، توپ جمكن هاي پشت خط زمين بازي را همان كارگزارن روابط عمومي يا "روابط عمومي چي" ها يافتم.

 

تئوري پردارزان علوم ارتباطات، روابط عمومي را هنر هشتم و فن مديريت درون و برون سازمان انگاشته اند و امروز آنچه در ويترين هر سازماني از هنرنمايي روابط عمومي جلوه گري مي كند تنها پارچه نويسي هاي نه ديناميك و فعال كه استاتيك و تقويمي است و از دايره تقويم هم فراتر نمي رود.

 

سكان كشتي روابط عمومي هاي كشور بر دستان كنشگران واقعي اين هنر هشتم نمي چرخد و متاسفانه آب را كساني بر چرخ هاي آسياب مي ريزند كه دايره اطلاعاتي شان از روابط عمومي تعريف دم دستي است كه اين حرفه را همسان پلي، رابط سازمان و مردم مي داند.

 

 جامعه شناسي، روانشناسي، مديريت و علوم مختلف ديگر بستر هاي زير ساختي براي تربيت يك كنشگر روابط عمومي است تا در فرايند ارتباط دوسويه، نقشي فعال را ايفا نمايد و در اين فراگرد است كه هنر كارشناس روابط عمومي با بهره گيري از علومي كه آموخته است نمودي عيني مي يابد.

 

اما آيا اينچنين است؟ آيا آنچه اموخته ايم راسازمانيزه كرده و مي كنيم؟ بر اين باورم نه نهادهاي ما ظرفيت چنين نگرشي را دارا هستند به اين دليل كه مديران ارشد سازماني ايران فاقد چنين ظرفيتي هستند و نه ساختار سازماني و ابزار در اختيار اجازه چنين نگاهي را مي دهد.

 

ابتدايي ترين ابزار در اختيار كارشناس روابط عمومي كه فقدانش آفتي است كه امروزه شاهد آنيم، "تفكر" است و "تامل " است و "انديشه". "آسيب شناسي" اساس كارش است و "مشاهده" متدش.

 

تنها توصيه يك " روابط عمومي چي " به مديران محترم اين است كه « روابط عمومي را بايد فهميد». در غير اينصورت كارشناسان فعال در اين حوزه مبدل به دلالاني مي شوند كه رابطين بين سازمان با خبرنگاران هستند و بس.

ازدواج و اعتياد!

ديگه مفاهيم تو ذهنم معني و جايگاهي ندارن! انگار كسالت و خمودگي زمستان هنوز جاشو به طراوت و شادابي بهار نداده و من نشسته در صندلي سستي، با چنين احوالي خودم رو از زيبايي هاي اين بهار دلنشين محروم مي بينم.

... اين روزا چه دوست و چه خويشان و حتي خانواده گرامي، از نشاط جواني و شور ازدواج و حلاوت و شيريني با هم بودن، فرمايشاتي رو به حقير از باب اندرزهاي انسان مدارانه گوشزد كرده، مي كنند و يحتمل خواهند نمود و هيچ بني بشري هم اندك اهتمامي به عرايض و اشارات اين جوان كودك صورت پير سيرت در باب احوالات اين روزگار غريب با رحم و مروت نداره...

 ... تحليلگران و كنش گران فعال در شرايط كنوني در حال تعبير، تفسير، تحليل و واكاوي هاي نگرش منجياني چون: ساركوزي و احمدي نژاد و بوش، در برون رفت و چاره انديشي در حوزه مشكلات جهاني و جديدا سعود الفيصل با آن اظهارات جالبش در خصوص خاورميانه و... هستند و ما ( دوستان و خويشان رو عرض مي كنم) درگير مجادلات و چاره جويي معضلات ازدواج و يادگيري روش هاي پخت سريع و آسان غذا و ...

الغرض، ازدواج ما جوونا هم شده داستاني فكاهي با رسم الخط و ادبياتي طنزگونه با اعمال شاقه كه تاهلان همسان معتادان، تنها در انديشه تزريق تفكر اعتياد در روح و روانند تا آدمايي مثل خودشون رو بسازند.

بالاخره منم يه روزي معتاد مي شم...

شروعي دوباره از نقطه پايان

حرفاش و هر آنچه گفت و نگفت ( كه به قول بزرگي، آدماي بزرگ، حرفاي نگفتنيشون بيشتر از حرفاي گفتنيشونه)؛ خون تازه اي بود بر شاهرگ حيات حرفه ايم و نوازش پدر گونه اش، شكوفه اميد و بهار مجددي بر زمستان دل خسته ام.
آن « آقازاده» آقا صفت، ميثم وجودم رو از لاك دفاعي « ميثم محبوس در زمان و مكان» به در كرد، در لحظه اي كه "بودن" تمامي زندگي ام بودم.
به "شدن" مي انديشيدم اما جهل خود ساخته مانعي بود بر "شدن" ام.
در يك كلام وقتي از اتاقش بيرون اومدم سبك بودم و آرام، چونان كودكي كه از پستان مادر، شيره وجودش رو نوش مي كند.
بي تعارف شيفته نثر اويم و عاشق نوشتن چون او. با تمام احساسش ازم خواست تا به نوشتن و نوشتن و نوشتن رو بيارم و من با تمام وجود مي گويم: "چشم استاد"...

....... مي شوم!

... و من آغاز مي شوم.
به شور هستي يك كفش دوزك زيبا،
به نرمي و نشاط رقص قاصدكي بر سر يك بچه تنها
و به جذبه ي يك دوست داشتن لخت؛
آغاز مي شوم.
كه هجرتي است از « بودن» به « شدن».
و اين هجرت چه مبارك است و چه دشوار!
كه اين (بودن)، آدمي را در مرداب تن آسايي، قرباني جهل مي كند
و آن ( شدن)، همه حجابها را مي درد تا عريانت كند. بي زيور! و بي خود!
و اين فرار از « بر جاي ماندن» و ياد آور حضوري است دوباره بر رخ تاريخ.
من در پايان يك غم به عصيان رسيدم.
... و اينك خسته از هر چه هستم و نيستم.
خسته از « بودن»، به اندازه تمام تاريخ
به « شدن» مي نگرم و نه نمي انديشم.
... و من از نقطه پايان يك جمله محبت آميز آغاز مي شوم.
هر انگاره اي را آغاز و پاياني است و آغاز من از پايان خود است.
و پاسخي است بر خود يافته ام!
و تلاشي است بر پايان حضور و آغاز وجود!
و رحمتي است بر بندگي فروتنانه خويشتن خدائي ام.
به سكوت حزن انگيز و فرياد رقت بار خفته در ميوه ممنوعه آن نقطه پايان
كه نفس را در سينه،
بغض را در گلو
و حيرت نگاه دردآلود خشم برانگيز را
در چشمان بهت زده در مسير زمان پيوند مي دهد،
سوگند؛
كه نه احساس را در وادي عقل به صليب خواهم كشيد
و نه منطق را با تازيانه احساس به جدال خواهم كشاند.
پس « شدن» ام پاياني است بر جدال اين دو وجود.
... و من آغاز خواهم شد.

اصل قورباغه اي!

شايد داستان قورباغه و ظرف آب را شنيده باشيد . اين داستان مثال خوبي براي زوال تدريجي است . اگر يك قورباغه تيزهوش و شاد را برداريد و داخل يك ظرف آب جوش بيندازيد قورباغه چه كار ميكند ؟ بيرون مي پرد ! در واقع قورباغه فورا به اين نتيجه مي رسد كه لذتي در كار نيست و بايد برود . حالا اگر همان قورباغه يا يكي ديگر را برداريد و داخل يك ظرف آب سرد انداخته و ظرف را روي اجاق گذاشته و به آرامي حرارت دهيد قورباغه چه كار مي كند ؟ استراحت مي كند و چند دقيقه بعد به خودش مي گويد كه ظاهراً آب گرم شده است . و تا چشم به هم بزنيد يك قورباغه آب پز آماده است . آيا اگر فردا صبح از خواب بيدار شويد و ببينيد كه بيست كيلو چاق شده ايد نگران نمي شويد ؟ البته كه مي شويد ! سراسيمه به بيمارستان تلفن مي زنيد الو الو اورژانس ، كمك ، كمك ، من چاق شده ام ! اما اگر همين اتفاق به تدريج رخ دهد و ماهي يك كيلو چاق شويد آيا باز هم همين عكس العمل را انجام مي دهيد ؟ نه ! با بي خيالي از كنارش مي گذريد . براي كساني كه ورشكسته مي شوند . اضافه وزن مي آورند يا طلاق مي گيرند ، اين حوادث دفعتاً اتفاق نمي افتد – يك ذره امروز – يك ذره فردا و سرانجام يك روز هم انفجار ! و آنها با تعجب مي پرسند “ چرا اين اتفاق افتاد ؟
نتيجه :
زندگي به تدريج اتفاق مي افتد . زندگي ماهيت انبارشوندگي دارد و هر اتفاقي به اتفاق ديگر افزوده مي شود .
زندگي مثل يك نردبان است . براي صعود به پله بالاتر بايد پله اي را كه در آن هستيم محكم كنيم .

اصالت حقيقت

خدايا! مرا از اين فاجعه پليد مصلحت پرستي كه چون سير شده است وقاحتش از ياد رفته
و بيماري شده است كه از فرط عموميتش هر كه از آن سالم مانده باشد بيمار مي نمايد مصون بدار
تا به رعايت مصلحت، حقيقت را ذبح شرعي نكنم...

خاطره پير حقيقت

دکتر محمد معين، پس از مرگ دهخدا، در مصاحبه‌اي که در مطبوعات آن ايام به‌چاپ رسيد اينگونه حكايت مي كند:

«. . . دو روز قبل از مرگ دهخدا بود. به ديدارش رفته بودم. حالش سخت بود. در بيهوشي سختي فرو رفته بود. وارد اتاق شدم، چشم‌هاي استاد بسته بود و در بي‌خودي بسر مي‌برد. هر چند دقيقه يک‌بار چشمانش را مي‌گشود و اطراف را نگاه مي‌کرد و باز چشم فرو مي‌بست. مدتي گذشت، چشمانش را باز گشود، مرا شناخت و با دستش اشاره کرد که در کنارش بنشينم. بستر کوچکي بود. همان تشکچه‌يي را که روي آن مي‌نشست، بسترش کرده بود. حتي نمي‌خواست تا واپسين دم زندگاني از آنچه که او را به‌کارش مي‌پيوست جدا باشد.

در کنارش روي زمين نشستم. وقتي براي بار دوم چشم گشود، آهسته گفت: «مپرس!»
حال غريبي بود. يک‌بار برقي در خاطرم درخشيد. به‌صداي بلند گفتم: «استاد، منظورتان غزل حافظ است؟»
با سر اشاره‌يي کرد که آري، و من بار ديگر پرسيدم: «مي‌خواهيد آن‌را برايتان بخوانم؟»
در چشمان خسته‌اش برقي درخشيد و چشمانش را فرو بست. ديوان حافظ را گشودم و اين غزل را خواندم:

درد عشقي کشيده‌ام که مپرس
زهر هجري چشيده‌ام که مپرس

گشته‌ام در جهان و آخر کار
دلبري برگزيده‌ام که مپرس

آنچنان در هواي خاک درش
مي‌رود آب ديده‌ام که مپرس

من به‌گوش خود از دهانش دوش
سخناني شنيده‌ام که مپرس

سوي من لب چه مي‌گزي که مگوي
لب لعلي گزيده‌ام که مپرس

بي تو در کلبه گدايي خويش
رنج‌هايي کشيده‌ام که مپرس

همچو حافظ غريب در ره عشق
به مقامي رسيده‌ام که مپرس

من خاموش شدم. استاد چشمانش را گشود. کوشش کرد تا در بسترش بنشيند، و نشست. نگاهش را به نقطه‌يي دور، به ديدارگاهي نامعلوم فرو دوخت و با صدايي که به‌سختي شنيده مي‌شد گفت:

بي‌تو در کلبه گدايي خويش
رنج‌هايي کشيده‌ام که مپرس
...روحش شاد و يادش پر رهرو!!!

دل تنگي يك كويري؟!

مشت مي كوبم بر در
پنجه مي سايم بر پنجره ها!
من دچار خفقانم خفقان!
من به تنگ آمده ام از همه چيز
بگذاريد هواري بزنم!
حال با شما هستم
اين در ها را باز كنيد!
من به دنبال فضايي مي گردم
لب بامي سر كوهي دل صحرايي
كه در آنجا نفسي تازه كنم
مي خواهم فرياد بلندي بكشم تا صدايم به صدايي برسد!
من هوارم را سر خواهم داد
چاره درد مرا بايد اين داد كند!
از شما خفته چند چه كسي مي آيد؟ با من فرياد كند
مشت مي كوبم بر در
پنجه مي سايم بر پنجره ها!
من دچار خفقانم خفقان!
من به تنگ آمده ام از همه چيز
بگذاريد هواري بزنم!

اقبال لاهوري

نشود فاش كسي آنچه ميان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست
گوش كن با لب خاموش سخن مي گويم
پاسخم گو به نگاهي كه زبان من و توست
روزگاري شد و كس مرد ره عشق نديد
حاليا چشم جهاني نگران من و توست
نقش ما گو ننگارند به ديباچه ي عقل
هر كجا نامه ي عشق است نشان من و توست!
سايه ز آتشكده ي ماست فروغ مه و مهر
وه از اين آتش روشن كه به جان من و توست!

مهرورزي!!!

... دور نيست روزيكه شاخه هاي خشكيده دلم سبز شوند، اين را به اعتماد خورشيدي كه در جان توست، مي گويم.

چه سخت است ديدن همگان و نديدن تو!
و چه ناگوار است شنيدن صداي ديگران و محروم ماندن از آواي تو!

به يكديگر مهر بورزيد، اما از مهر، بند مسازيد و بگذاريد تا مهر، درياي مواجي باشد در ميان دو ساحل روح شما.

حكيم عمر خيام

از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتن من جاه و جلالش نفزود
وز هيچ كسي نيز دو گوشم نشنود
كين آمدن و رفتنم از بهر چه بود

من بي مي ناب زيستن نتوانم
بي باده كشيد بار تن نتوانم
من بنده آن دمم كه ساقي گويد...
يك جام دگر بگير و من نتوانم

افسوس كه بي فايده فرسوده شديم
وز داس سپهر سرنگون سوده شديم
دردا و ندامتا كه تا چشم زديم!
نابوده به كام خويش نابوده شديم

در كارگه كوزه گري بودم دوش
ديدم دو هزار كوزه گوياي خموش
هر يك به زبان حال با من مي گفت
كو كوزه خر و كوزه گر و كوزه فروش؟

تا كي غم آن خورم كه دارم يا نه!
وين عمر به خوش دلي گذارم يا نه!
پر كن قدح باده كه معلومم نيست
كين دم كه فرو برم برآرم يا نه!

قومي متفكرند اندر ره دين
قومي به گمان فتاده در راه يقين
مي ترسم از آنكه بانگ آيد روزي
اي بي خبران راه نه آن است و نه اين

ميوه ممنوعه؟!!!

كوير را آباداني نشايد!
كوير را با آب تناسبي نيست كه اين همسان قولي است كه آورده اند؛ آب، آباداني است.
كوير! لب تشنه و جگر سوخته! زبان بر كام و انگشت بر دهان!
عجبا! بر آدمياني كه تنها دمي اند! و بازدم را رمق ياري ندارند.
كوير با خشكي برادر است.
...كوير جهنم آدمياني است كه از ميوه ممنوعه تناول كرده اند.
...به راستي ميوه ممنوعه روزگار ما چيست و يا كدام است؟

درد را از هر طرف كه نوشتيم درد بود!

...بهترين راه پيش بيني آينده، ساختن آن است.
...زندگي تراژدي است براي كسي كه احساس مي كند و كمدي است براي كسي كه مي انديشد.
...زندگي در بودن نيست، در شدن است و شدن چيزي است كه قبلا نبوده ايم.

اخلاص و ديگر هيچ!

خدايا اخلاص! اخلاص!
و مي دانم اي خدا
مي دانم كه براي عشق زيستن!
و براي زيبايي و خير! مطلق بودن چگونه آدمي را به مطلق مي برد
در برابر بيشمار جاذبه ها و ضررها وخطرها!
و ترس ها و توسل ها و تقرب ها و توفيق ها
و شكست هاو شادي ها و غم هاي همه حقير!
كه پيرامون وجود ما را احاطه كرده اند...
و دمادم ما را بر خود مي لرزانند
و هر سان انبوهي از گرگ ها و كركس ها و روباه ها و كرم ها!
كه بر مردار وجود ما ريخته اند...
با يك خودخواهي عظيم انقلابي!
كه معجزه ذكر است!
و زاده كشف بندگي فروتنانه خويشتن خدايي انسانند...
ناگهان عصيان مي كند!
عصياني كه با انتخاب تسليم مطلق به حقيقت مطلق فرا مي رسد
و از عمق فطرت شعله مي كشد!
و سپس با تيغ بوداوار بي نيازي و بي پيوندي مجرد مي شود...
و آنگاه از بودا هم فرا تر مي رود...
و با دو تازيانه نداشتن و نخواستن همه آن جانوران آدمخوار را
از پيرامون انسان بودن خويش مي تاراند
و آنگاه آزاد، سبكبال، غسل كرده و طاهر، پاك و پارسا
خود شده و رستگار، انسان شده و بي نياز
به بلندترين قله رفيع معراج تنهايي مي رسد...

حضرت مولانا

من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو
پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از اين بي خبري رنج مبر هيچ مگو
دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت!
آمدم نعره مزن جامه مدر هيچ مگو
گفتم اي عشق! من از چيز دگر مي ترسم
گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو
من به گوش تو سخن هاي نهان خواهم گفت!
سر بجنبان كه بلي جز كه به سر هيچ مگو
گفتم اين روي فرشته است عجب يا بشر است؟
گفت اين غير فرشته است و بشر هيچ مگو
گفتم اين چيست؟ بگو زير و زبر خواهم شد
گفت مي باش چنين زير و زبر هيچ مگو
اي نشست تو در اين خانه پر نقش و خيال
خيز از اين خانه برو رخت ببر هيچ مگو